Czytam Alice Munro w przerwach, kiedy nagle wydaje mi się, że trzeba opuścić swój kwadrat, ten lub tamten; mam znajomych na facebooku, którzy w swojej nieskrywanej melancholii rozmawiają już tylko o sprawach wiecznych, decyduję wtedy, że czas na Munro, ale przecież mam też i do nich zaufanie, więc nasłuchuję, co tam w wiecznej trawie piszczy, wysuszonej na wiór.
Wczoraj na przykład, tak mówimy między sobą, slangiem osiedlowym, poszedłem na wydmy. Ławka tam stoi, na tych wydmach; wieczorami musi tam być grubo, bo pełno butelek dookoła, im częściej tam przychodzę, tym więcej szkła, nie wiem nawet, co gorsze, szkło, czy plastik, nie mam pewnych źródeł informacji i gubię się, w czym teraz świat tonie, bo na pewno w czymś tonie, w plastiku lub w szkle. Może nawet w faszyzmie. Albo we wszystkim naraz.
Alice Munro wcale nie jest taka, jak ją sobie wyobrażałem przez ostatnie lata. Tylko co ja tam właściwie wiem, Five Points (wczoraj) i Meneseteung (dzisiaj, ale tak dwie trzecie zdążyłem, bo telefon, którego prawie nie mam, wyrwał mnie z tego miejsca). Też palę wtedy, nie wiem, czy w Kanadzie się pali w takich sytuacjach (Alice Munro jest z Kanady), kiedy idzie się na wydmy w slangu osiedlowym; wszystko jest takie porozrzucane i nietrwałe w drodze, nawet wczoraj (dzisiaj raczej nie), różowe krzesło ktoś wystawił, zapomniał, czy one tam tak celowo przez kogoś, może i celowo, może i do słońca było wystawione, bo tyle ostatnio słońca, że dlaczego by nie.
Później myślę, kto jeszcze się tam zabawia, bo ktoś na pewno jest z zewnątrz, może to właśnie on zdelegalizował szkło, potem plastik i tańczy z miejscowymi w nocnym kręgu uległości. Alice Munro mi tej odpowiedzi nie udzieli, kiedy stoję na osiedlu, z którego można udać się samemu na wydmy. To może i trywialne jest, że tego nie wiem, ale naprawdę można uwierzyć, że nikogo już takiego nie ma i dopiero, kiedy na chwilę wyrywam się z kwadratu (tego lub innego) i idę na wydmy w osiedlowym slangu, nagle odkrywam, że ktoś jeszcze jest na pewno.
bezgrunt 