Jak pisałem w poprzednim artykule są takie momenty w życiu lokalnej społeczności, kiedy ważne są nie tylko liczby, tabelki i wykresy, ale również sposób, w jaki się je przedstawia. Na pewno ten model sprawdza się, kiedy radni, urzędnicy oraz burmistrzowie rozmawiają na przykład o likwidacji szkół wiejskich. Rzecz oczywiście dotyczy jednych i drugich, tzn. osób, które sprzyjają temu rozwiązaniu i tym, którzy są temu przeciwni lub wolą nie zabierać w tej sprawie głosu. Może to się wydawać na pierwszy rzut oka nieważne, ale jeżeli zestawi się wypowiedzi z czwartkowej sesji pani wiceburmistrz Marty Panicz-Szajnkenig oraz radnych Piotra Wielanda i Emanueli Stanek-Juśkiewicz, to widać wyraźnie, że sposób mówienia o likwidacji szkół, zachowanie powagi i empatii nie jest tylko moim wymysłem.

Podczas dyskusji nad uchwałami o zamiarze likwidacji czterech szkół wiejskich, była okazja wysłuchać dwóch przejmujących, a nawet poruszających wypowiedzi radnych Agnieszki Nachaj i Władysława Brzechwy. Oboje radni pochodzą z miejscowości, w których zamierza się zlikwidować placówki szkolne, czyli z Siedlnicy i Konradowa. Nie wiem, jak ostatecznie zagłosowała radna z Siedlnicy. Natomiast radny Władysław Brzechwa miał odwagę powiedzieć, że będzie głosował za likwidacją i że przeprasza tę część rodziców, którzy poczują się zawiedzeni jego decyzją. Jednak ani radna Nachaj, ani radny Brzechwa nie ukrywali, ze cała sytuacje jest dla nich bardzo trudna, kosztuje ich sporo emocji, rozmów i prawdę mówiąc, oboje woleliby ten etap jakoś zamknąć. I jak rozumiem nie dlatego, że źle życzą szkołom, ale między innymi z tego powodu, że rodzice w tych miejscowościach z roku na rok decydują o tym, że ich dzieci uczą się w szkołach miejskich. I coraz trudniej bronić tych placówek przed likwidacją.

Zupełnie w innym tonie wypowiadała się pani wiceburmistrz, która twierdziła, że po spotkaniach z rodzicami, widzi, że tych emocji wśród rodziców jest znacznie mniej. Dlatego też zalecała radnym, aby odłożyli je, a kierowali się racjonalnym podejściem. Ta wypowiedź zaskoczyła tych z radnych, którzy mieli zupełnie inny obraz tych spotkań.

Na uwagę zasługuje szczególnie wypowiedź radnej Emanueli Stanek-Juśkiewicz, która już w poprzedniej kadencji, widziała sens w likwidacji szkół wiejskich, ale również spotykała się w tamtym czasie z mieszkańcami i brała na siebie cały ciężar emocji, jakie temu towarzyszyły. Otóż radna, reagując na wypowiedź wiceburmistrz Panicz-Szajnkenig, przyznała, że ton zastępcy burmistrza wydaje jej się niestosowny, radosny, a nawet frywolny. Dodała również, że ma zupełnie inne odczucia, co do spotkań z rodzicami, w których brała udział wiceburmistrz, ponieważ głosy, jakie do niej docierały mówiły zupełnie co innego.
Podobnego zdania był radny Piotr Wieland, który potwierdził zdanie radnej Stanek-Juśkiewicz, mówiąc, że do niego docierały informacje przeciwne, że pani wiceburmistrz nie przyjechała rozmawiać z rodzicami, tylko ich informować, że szkoły będą likwidowane. Radny prosił, żeby pani wiceburmistrz odniosła się do jego słów, jeżeli się myli, ale odpowiedzi żadnej nie uzyskał.

Warto na koniec dodać, że również burmistrz podzielał zdanie swojej zastępcy, radząc wszystkim, aby powstrzymywali emocje i kierowali się racjonalnymi przesłankami. Sam – mówił z wyprzedzeniem – nie mógł wziąć udziału w całej dyskusji na temat likwidacji szkół, ponieważ miał w planie wideokonferencję z wojewodą i przedstawicielami kilku gmin województwa lubuskiego. To z kolei spotkało się z opinią radnej Stanek-Juśkiewicz, że to wygodna postawa – nie brać udziału w całej tej rozmowie.

Jakkolwiek by sobie burmistrzowie życzyli – cała dyskusja wokół likwidacji przyniosła sporo emocji. Wydaje się słusznych, a w niektórych przypadkach na pewno oczyszczających. Dziwi fakt, że burmistrzowie tego ani nie czują, ani nie rozumieją, jakby rzecz dotyczyła jakiejś mało istotnej sprawy.