Dwukrotnie w tej kadencji byłem na wspólnej komisji nowo wybranych radnych. Rzadko do tej pory wybierałem się na komisje, najczęściej (tak za czasów Krzysztofa Grabki i Danuty Patalas) z powodu omawianych tam spraw oświatowych i związanych z nimi ewentualnych reform na poziomie lokalnym. Za czasów Konrada Antkowiaka poszedłem z ciekawości i dziennikarskiego szukania tematów. A to znaczy, że tym razem nie towarzyszyła temu jakaś paląca, gminna sprawa, która przyciągałaby, bulwersowała opinię publiczną.

Okazało się, że i owszem dziennikarskich tematów jest dużo więcej od tego, co przynosi sesja Rady Miejskiej, ale też miałem okazję zaobserwować, jak realnie wygląda struktura samorządu terytorialnego. To, co zobaczyłem, zmieniło mój sposób postrzegania samorządu. Wydaje mi się też, że nie dostrzegłbym tego ani za czasów Grabki, przynajmniej wtedy, kiedy miałem okazję się temu przyglądać, ani za czasów Patalas/Czopka. Nie będę teraz tego tłumaczył, bo to niepotrzebnie przedłużyłoby i rozciągnęło ten wpis do zbyt dużych rozmiarów.

Faktem jest, że to, co zaobserwowałem, sprawiło, że musiałem sprawdzić, czy ktoś ma podobne intuicje. Okazało się, że ma. Potem przyjrzałem się ustawie o samorządzie, a jeszcze potem wyszukałem trochę komentarzy i opinii prawnych między innymi na temat zapisów, dotyczących zmian w tej ustawie, jakie weszły w życie w styczniu tego roku. Przede wszystkim dlatego, że nowe zapisy dotyczyły między innymi nowych uprawnień, w tym przewodniczącego Rady Miejskiej i samych radnych. I na koniec, do pewnego stopnia zmuszony lekturami, przejrzałem trochę artykułów poświęconych roli administracji samorządowej, czyli urzędników, pracujących w urzędach gminnych.

Dodam jeszcze, że w międzyczasie, na ostatniej komisji, wysłuchałem z uwagą wypowiedzi dwóch dyrektorów – muzeum i biblioteki, co stanowi odrębny zupełnie temat, ale nadal związany z komisjami. Bo gdyby nie pobyt na nich, to nie dostrzegłbym zupełnie innego problemu, a mianowicie tego, że muzeum dzisiaj we Wschowie jest instytucją, która ma ambicje, wykraczające poza potrzeby zwykłych mieszkańców Wschowy (czy to dobrze, czy źle, to również osobny temat, którego tutaj nie sposób teraz rozwinąć). Te aspiracje w mojej ocenie powinny być jeszcze raz publicznie wyartykułowane i poddane dyskusji. Nie wiem, czy efektem tego byłby zwiększony budżet dla tej instytucji, czy zachowanie obecnego status quo, ale nowa rada, nowy burmistrz, nowa kadencja samorządu mogłyby stanowić dobry przyczynek do debaty.

Wracając jednak do intuicji, związanych ze strukturą samorządu. Najpełniej, tę moją intuicję wyraził dużo wcześniej Marek Wojciechowski z Uniwersytetu Łódzkiego w artykule ,,Struktury władzy w samorządzie terytorialnym. Hierarchia – konkurencja – partnerstwo?”. Fragment, który mnie interesuje brzmi: ,,Najmniejszą znajomość samorządu posiadają mieszkańcy, większą zaś radni. Dużą informację ma organ wykonawczy, która jest mniejsza od tej, którą dysponują urzędnicy.” Niezorientowanym warto przypomnieć, że organ wykonawczy, to nie kto inny w naszym przypadku tylko burmistrz. Wojciechowski poświęca w tym krótkim tekście, z którego pochodzi powyższy cytat, trochę miejsca administracji samorządowej, mówiąc o niej, obok władzy uchwałodawczej i wykonawczej, jako o swoistej władzy administracji, którą to władzę niewątpliwie sprawuje z racji posiadanej wiedzy i kompetencji.

Najprościej mówiąc wychodzi na to, że przecenia się rolę radnych w potocznym rozumieniu samorządu. Nie docenia się jednocześnie roli urzędników. Wydaje się – upraszczając maksymalnie problem i traktując go trochę prowokacyjnie – struktura samorządu rozciąga się między powierzchowną Radą Miejską, wyłanianą w wyborach przez populistycznych mieszkańców a merytoryczną administracją samorządową bez której tak Rada Miejska, jak i władza wykonawcza są bezradne. Między nimi znajduje się jednoosobowa władza wykonawcza w osobie burmistrza, krążąca między powierzchownością, a merytorycznością, mająca jednak wpływ na to (dzięki ustawowym kompetencjom), czy będzie skłaniała się ku powierzchowności, czy merytoryczności. W tym sensie Rada Miejska nie ma wpływu na to, że jest powierzchowna, a Urząd (paradoksalnie) nie ma wpływu na to, że jest merytoryczny.

I to by były wszystkie spostrzeżenia natury ogólnej, wynikające z mojego pobytu na komisjach wspólnych. Należałoby je rozwinąć, ale na to jeszcze przyjdzie czas.

Nie tak dawno napisałem tekst na portalu Zw.pl (Niepodległość wschowskiego samorządu w 100 rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości) o tym, że wyborcy postawili na różnorodność w Radzie Miejskiej we Wschowie bez zdecydowanego lidera/komitetu, który by miał tam większość, a potem ten sam wyborca (wyborcy), który tak poszatkował i zróżnicował Radę, podjął decyzję o  wyborze Konrada Antkowiaka na burmistrza.

Tytuł ,,niepodległość wschowskiego samorządu” miał prowokować i nawet niektórych czytelników skusił do interpretacji, ale – jak to bywa z czytelnikami – negatywnej interpretacji. I chociaż treść tego artykułu nie sugerowała, że oto mamy w końcu niepodległy samorząd w odróżnieniu od poprzednich, to jednak w tym kierunku zmierzały komentarze, które miały ambicje zmierzyć się i odczytać sens jednej ze składowych tytułu.

Dla gimnastyki warto poczytać Anty-Edypa kapitalizm i schizofrenia

Co by jednak nie mówić, treść tego artykułu tłumaczy ten tytuł, chociaż zdaję sobie sprawę, że jak tego nie podam na tacy, to dla większości będzie nieczytelny. Cóż, warto dla gimnastyki poczytać w takim razie ,,Anty-Edypa kapitalizm i schizofrenia” Gillesa Deleuze, żeby przekonać się chociaż, jak dalece można być na pierwszy rzut oka nieczytelnym i paranoicznie niezrozumiałym.

Bo czym jest ta niepodległość wschowskiego samorządu? Niczym innym, jak wyborczą decyzją o różnorodności w Radzie Miejskiej, która w II turze zdecydowała o zwycięstwie Antkowiaka.  Innymi słowy, bazując na synonimach słowa niepodległość, żeby to lepiej zilustrować, Wschowa – szczególnie w Radzie Miejskiej – samookreśliła się, pokazała swoją niezależność, samowystarczalność poprzez różnorodność w RM, a potem – jak się rzekło – ta różnorodność bez wyraźnego lidera w RM, glosami wyborców wskazała na osobę, która miałaby tej różnorodności przewodzić.

Ktoś powie, że te wybory to czerwona kartka dla Miłosza Czopka, inny, że dla Dariusza Przybylskiego, jeszcze inny, że dla Kuchcickiego i Techmana lub dla nich wszystkich. Możliwe. Jednak to jest dość doraźna ocena. Za chwilę Wschową rządzić będą inni ludzie. I gdyby tylko na tej diagnozie poprzestać, to mielibyśmy dość spłycony obraz woli wyborców, który sprowadza się jedynie do personalnej wymiany na kluczowych stanowiskach.  Nie byłbym sobą, gdybym na taką ocenę przystał. Wschowa chce czegoś innego. Nie chce, jak to bywało, Wschowy Żukowskiego, Grabki, Czopka, nie chce nawet Wschowy Antkowiaka. Chce zmiany. Jakiej?

Poparcie PiS lub jego brak przed II turą niczego by nie zmieniło

W komentarzach na portalu i rozmowach, dominuje przeświadczenie, że Antkowiak wygrał, ponieważ wyborcy zagłosowali na złość posłowi Astowi, który poparł przed II turą Miłosza Czopka. Inni twierdzą, że wyborcy zagłosowali przeciwko Czopkowi. Jeszcze inni powiedzieliby, że wygrał Antkowiak, bo wyborcy nie chcieli rządów PiS, czyli też dokonali negatywnego wyboru (przeciwko partii, której we Wschowie twarzą był Marek Ast).

Poparcie PiS lub jego brak przed II turą niczego by nie zmieniło. Gdyby rzeczywiście we Wschowie istniał stały elektorat PiS, to zagłosowałby na Czopka w II turze i tym samym Miłosz Czopek zyskałby zdecydowanie więcej głosów z ponad 2000 tysięcy, które osiągnął w I turze kandydat na burmistrza Prawa i Sprawiedliwości. Być może dzięki temu kandydat PiS byłby wiceburmistrzem i tym samym elektorat byłby dumny, że współrządzi we Wschowie i że ich kandydat na burmistrza z I tury nadal liczy się w samorządzie. Może nie jako burmistrz, ale wiceburmistrz. Byłby to przecież realny zysk.

Znam wielu fanów PiS we Wschowie, którzy w II turze zagłosowali na Antkowiaka. Głos Asta w ogóle nie miał żadnego znaczenia. W I turze naturalnym dla nich kandydatem był Gliński. W II Antkowiak. Znam też wiele osób, które są fanami PiS, ale nie poszły głosować w II turze, bo ich kandydat nie dostał się do II tury. Czopek był dla nich nie do przyjęcia, a Antkowiak nieprzekonujący. Głos Asta nie miał znaczenia. Znam też wiele osób, które nie są fanami PiS, ale w I turze głosowali na Glińskiego, jednak w II turze naturalnym dla nich kandydatem był Antkowiak. Sami zapewne znacie takie osoby w swoim otoczeniu.

Próbowano z tego zrobić ogólnopolską jatkę przed II turą: PiS kontra Koalicja Obywatelska. Nie przegrał PiS, nie wygrała Koalicja Obywatelska

Cały ten wachlarz postaw zapewne wielu mieszkańców zna i doświadczył przed i po II turze. Stąd wniosek, że PiS, w znaczeniu Ast, wysłał swoim poparciem Czopka poza Ratusz jest nieuprawniony. Ast zaryzykował przed II turą. I prawdę mówiąc, jako polityk zaimponował. Postawił na jednej szali cały swój autorytet i autorytet partii. Wóz albo przewóz. Taką decyzję można nawet uszanować. W końcu mało kto jest gotów odważyć się na taki ruch. Tym samym trzeba przyznać, że poseł, ryzykując jednak przegrał i cały jego autorytet, jak i autorytet partii legł w gruzach. To oczywiście nie znaczy, że PiS we Wschowie nie ma znaczenia, jak i sam poseł. Na pewno nie miał znaczenia i wpływu na II turę wyborów na burmistrza Wschowy.

Tego rodzaju opinie, to raczej próba narzucenia ideowego klucza-wytrychu, który miałby skutkować triumfalnym przekazem, że Wschowa jest wolna od PiS. Wybory pokazały, że nie jest wolna i widać to w Radzie Miejskiej, jak i w Radzie Powiatu Wschowskiego. Wybory też pokazały, że stawianie tak sprawy jest dalekim uproszczeniem. Antkowiak został burmistrzem między innymi dzięki głosom osób, które w I turze zagłosowały na Przemysława Glińskiego, i że wśród nich są osoby, które są fanami PiS. Jako fani PiS chcieli mieć Glińskiego za burmistrza, ale nie Glińskiego jako wice u Czopka. Ideologia tutaj nie miała żadnego znaczenia. Znaczenie miał wybór między Czopkiem a Antkowiakiem. Wyborcy PiS, część z nich oddała głos na Antkowiaka. To był ich naturalny wybór, pomimo tego, że zawsze byli i prawdopodobnie będą fanami PiS. I pomimo tego, że doskonale zdawali sobie sprawę kto poparł Antkowiaka w kampanii wyborczej.

Próbowano z tego zrobić ogólnopolską jatkę przed II turą: PiS kontra Koalicja Obywatelska. Nie wyszło. Nie przegrał PiS, nie wygrała Koalicja Obywatelska. Przegrał Miłosz Czopek, wygrał Konrad Antkowiak. Przegrały wartości, jakie by nie były Czopka, wygrały wartości, jakie by nie były Antkowiaka. Przegrała znana Wschowa Czopka, wygrała enigmatyczna Wschowa Antkowiaka. Nie było w tym wyborze ideologicznej wojny z pierwszych stron gazet, wojny PiS-PO.

W tym sensie Wschowa/wyborcy nie chcą też, żeby to było miasto Antkowiaka

Co z tego wszystkiego wynika? Jak odczytać wynik wyborów? Najogólniej tak, jak to opisałem na Zw.pl. Mandat Antkowiaka jest silny różnorodnością Wschowy. Nie jest to mandat polityczny, ani ideowy. Bo prawdziwe odzwierciedlenie Wschowy A.D. 2018 jest bardziej widoczne w Radzie Miejskiej, niż w wyborze burmistrza. Wschowa, trochę, jak poseł Ast, zaryzykowała. Postawiła wszystko na jedną kartę, rzucając na szalę swój autorytet królewskiego miasta (mówiąc pół żartem, pół serio). Jednak i wybór burmistrza ma oczywiście swoją wagę, bo jak napisałem wyżej, wyborcy Wschowy zdecydowali, że lepiej nad tą emanacją i różnorodnością Wschowy w Radzie Miejskiej zapanuje i ją uszanuje Antkowiak.

Jak tę różnorodną Wschowę można uszanować? Nie będę kreślił szczegółowego planu, ale jedno wiem po tych wyborach, a przynajmniej tak odczytuję wynik wyborczy: Wschowa nie chce powtórki z rozrywki, nie chce, żeby po wyborach znowu było tak, jak to bywało kiedyś, że miasto stawało się miastem Żukowskiego, potem Grabki, a potem Czopka. Że odzwierciedlało ich sympatie, antypatie, przywary i zalety. Nie. W tym sensie Wschowa/wyborcy nie chcą też, żeby to było miasto Antkowiaka. Wschowa chce, żeby ktoś w końcu przywrócił Wschowę mieszkańcom, żeby każdy (widać to w zróżnicowanym składzie Rady Miejskiej we Wschowie) miał poczucie, że jest dla niego miejsce we Wschowie. Bez względu na to czy jest od Asta, czy od Grabki, od Czopka, czy od Kowalczyka. Tego chce Wschowa od Antkowiaka. Chce Wschowy dla wszystkich z szacunkiem do wszystkich.

 

 

Sklepaliśmy się z M. na Foucaulta. Teraz będzie problem z własnością, bo sklepaliśmy się po równo. A nikt nie zwrócił uwagi, że klepiemy się bez przesyłki. Przesyłka 9 złotych. Nie wiem czy opłata przesyłki może decydować o tym, na której półce skończy Foucault. Na mojej, czy na M. Nie mamy wspólnej półki, więc będzie problem. M. chyba powinna ustąpić, bo starszy jestem, większy i silniejszy na pierwszy rzut oka. Ale czasy są takie, że nikt nikomu nie ustępuje bez głosowania w wyborach samorządowych. Czasy są też takie, że nikt nie przyzna się na kogo głosował, póki nie zostaną podane wyniki wyborów. Zawsze wyniki poda PKW, ale na fb cytują Gazetę Lubuską.

M. czasami pisze na fb o swoich związkach rodzinnych. Jest to ważne, ponieważ odgrywam tam jedną z głównych ról. Czasami podobną rolę chciałby odgrywać O., który również zamieszcza różne zdania na fb. Czasami opuszcza swoje fb i zostawia zdania na fb M., pytając czy należałoby w tej oto sytuacji (tutaj pokrótce opisuje sytuację) ogłosić się nadojcem.

Jednak nie ma ani ojców, ani matek, ani dzieci, wszyscy jesteśmy – jakby powiedział M.G. – jedno w Chrystusie lub, jakby to powiedział ktoś inny niż M.G. – jedno w tym lewackim mieście.

Wszyscy chcą zmian, ale zmiany nie są dla wszystkich.

Jutro, a może pojutrze pytania, bo w następny dzień wywiad. Potem gazeta, przy okazji scenariusz, bo debata jutro lub pojutrze. Tekst, który powinien łączyć, a nie dzielić, ale wszystko dzieli, a mało co łączy. Więc bez przesady. Nie ma już takich piosenek, które by to miasto chciało nucić pod nosem. Co klient, to inna piosenka. Ska, oi, tylko nie reggae. Za tylko nie reggae  słuchawki usuwają się same z drugiego piętra. Potem sąsiad zgłasza słuchawki znalezione na trawniku. Straż Miejska raczej pilnie zanotuje zgłoszenie, przy czym się zlikwiduje przed 21 października, bo on ma tego dosyć. On jest mężczyzną i nosi wąsy. On jest chyba suwerenem. Zlikwiduje SM, jak będzie trzeba. Jego pies połknie miasto, a jego samochód wywiezie wyplute i niestrawione miasto za miasta granice.

Zlikwidują też bankomaty, w których działają bez zarzutu karty bankomatowe. Tylko, że tego jeszcze nie wiesz, nie domyślasz się, co potrafi suweren.

Sto rozmów telefonicznych, z których żadna nie jest o tym. Miasto też nie oraz ich sylwetki, które się wyłaniają niebawem.

Tylko między nami nie ma demokracji, ale na tym etapie rozwoju nikomu to nie przeszkadza.

 

 

 

 

Po dzisiejszej konferencji prasowej na wschowskim rynku, czy też briefingu, jak mówi kandydat na burmistrza, Internet obiegło zdjęcie, na którym 7 mężczyzn w geście zawartego sojuszu oznajmia Wschowie, że doszło do historycznego porozumienia. Czy ten sojusz będzie miał znaczenie w wyborach samorządowych, okaże się już 21 października. Natomiast nie sposób oprzeć się wrażeniu, że na sześć tygodni przed wyborami, 5 września, sojusz ten przybrał męską twarz.

Kiedy mężczyźni skończyli pozować, z boku padło hasło: a teraz zdjęcie z kobietami. I jeżeli dobrze zidentyfikowałem autorkę tego hasła, to zabrzmiało ono złowrogo. Bo, pomimo tego, że mieszkamy w małym miasteczku, to, co by nie mówić, jakieś echa równouprawnienia docierają na prowincję. Kobiety związane z komitetem Konrada Antkowiaka też sobie o tym przypomniały. Mężczyźni się zreflektowali i pozowali tym razem do zdjęcia z kobietami.

Na oficjalnej stronie kandydata zamieszczono jednak fotografię mężczyzn z dopiskiem #lepszaWschowa. Gdyby pominąć ideologiczną stronę tego wydarzenia, za chwilę pozostanie wrażenie, że kandydata poparli mężczyźni. Czas zatem, aby zdobyć poparcie kobiet.

Nie odbył się w tym roku Festiwal Podróżników 100droga, ale mamy za to Lato przed Ratuszem. Więcej nawet. 100droga się nie odbyła, a będą ponoć przywrócone połączenia pasażerskie na trasie Leszno-Wschowa-Głogów. A i to nie wszystko. O 100drodze w tym roku w przestrzeni publicznej żadne ważne słowo nie padło, ale ulice Węgierska i Czeska zostaną wybudowane. Można by właściwie powiedzieć, że się dzieje, naprawdę dzieje się i nie ma co ukrywać – aż tak, to się nie działo chyba od 2002 roku. Przynajmniej tak twierdzi jeden z kandydatów na burmistrza.

Stowarzyszenie Twórcze Horyzonty (TH) w ogóle zniknęło z pola widzenia. Mija właśnie ósmy miesiąc 2018 roku, a ich sztandarowe THe Kino i Spotkania z Podróżnikami – proszę mnie poprawić, jeżeli się mylę – w ogóle nie zaistniały w sali widowiskowej Centrum Kultury i Rekreacji. Mieliśmy za to film Grzegorza Brauna ,,Luter i rewolucja protestancka”. Nie ma TH w CKiR (nie wiem, czy oni czekają na jakieś lepsze czasy, skoro każdy wie, że lepsze czasy już były), ale jest za to Grzegorz Braun. Niby nie to samo, ale – gdyby tak pomyśleć, długo się namyślać, nie dzień, nie dwa, ale tak z trzy, cztery miesiące – to właściwie dla obywatela Wschowy zdaje się, różnicy nie ma. Szczególnie dla tego obywatela, który dumnie bierze udział w dumnym Wschowskim Budżecie Obywatelskim, który dumnie tworzy to szczególne i wrażliwe ciało, jakim jest lokalne społeczeństwo obywatelskie.

Różnicy nie ma, bo nie o to chodzi, żeby się różnić. Chodzi o coś zupełnie innego. Właśnie rzecz polega na tym, żebyśmy się nie różnili, żebyśmy wszyscy słuchali tych samych piosenek, oglądali te same filmy, ubierali się w tym samym sklepie i na koniec, żebyśmy się wszyscy do siebie uśmiechali. Tylko dzięki takiej obywatelskiej postawie nie będzie też różnicy między 100drogą a Latem pod Ratuszem. Może nawet niczego nie będzie, ale tego też nie zauważymy, bo już nie będzie między nami rozbieżności.

Na koniec dodam, że tak mniej więcej przewiduję retorykę wyborczą wszystkich bez wyjątku kandydatów na burmistrza Wschowy. Że to w tym kierunku pójdzie. Że oto nadchodzi czas we Wschowie, kiedy nie odróżnimy 100drogi od Lata przed Ratuszem, Piotra Strzeżysza od Grzegorza Brauna, lidera Twórczych Horyzontów od lidera Stowarzyszenia Odnowy Samorządu.

 

 

Motto:

Marzy nam się spokój

(Kobieta z wydm, Urwisko)

Tuż przed powrotem do Wschowy, z eM. wracaliśmy z Polan, przeczytałem przypadkiem, że nie ma już Polski (później to sprawdziłem i rzeczywiście coś w tym było). W samochodzie mówiłem (do nas, do eM., do siebie), że niby wracamy, niby jest słonecznie, niby nie ma korków i niby omijamy co bardziej remontowane drogi. A pomimo tego powrotu, który mijał nam bezkolizyjnie, przyzwyczajałem nas, że to, co widzimy a tym bardziej to, czego nie widzimy, bo tak zaplanowaliśmy powrót, żeby to, czego nie chcieliśmy zobaczyć i jednocześnie ominąć, a więc i tego, i tego – że chyba wszystko wskazuje na to, że Jej już nie ma. Przynajmniej tak przeczytałem zanim wyjechaliśmy. Że nie ma już Polski. Potem to sprawdziłem. I rzeczywiście coś w tym było.

Remanent musiałem też przy okazji wykonać. W sensie, że w głowie coś poprzestawiać na okazję jednego dość ważnego szczegółu. Bo jak Polski by nie było, to i pewnie – trzeba to sobie/przed sobą wyjaśnić – Wschowy także, miejsca, któremu oddałem ponad siedem lat swojego zawodowego i prywatnego życia również, może nawet i Biedronki już nie ma, którą przecież nie tak dawno odremontowano, nie zakładając zapewne, że Polski za chwilę nie będzie. W ogóle jej nie będzie. Była, ale kiedyś, dzień, dwa dni temu jeszcze. Ale kto by pamiętał takie zaprzeszłe czasy. I musiałem to w sobie ustalić. Czy jak tego wszystkiego już nie ma, a my wracamy do miejsc, do których, jak szczęśliwie wrócimy, już nie będzie, to czy to dobrze dla nas, czy nie wiemy za bardzo, czy jak? I wyjaśniłem to sobie/przed sobą, że akurat jeżeli tak ma się skończyć historia Polski, że wraz z nią nie będzie Wschowy oraz miejsca, któremu oddałem ponad siedem lat swojego życia zawodowego i prywatnego – tzn. życia po prostu, od rana do wieczora, od poniedziałku do niedzieli i że Biedronki tej odnowionej zabraknie, to może i dobrze. To może niech i tak będzie. To może i lepiej.

Zapomniałem jednak, a dzisiaj przypomniałem sobie, a właściwie – bo późna pora – wczoraj to wszystko się dokonało niespiesznie, że przecież przed wyjazdem do Polan, planowaliśmy w końcu zobaczyć/wysłuchać Dźwięko Działkę. A wyjście na Dźwięko Działkę omówiliśmy na długo zanim przeczytałem przypadkiem, że Polski już nie ma.

Czasami plany są jak starożytne budowle. Cokolwiek by się nie działo, wojny husyckie, reformacja, rozbiory, obozy koncentracyjne, plany pozostają bez zmian. No za cholerę nie sposób ich zmienić.

Więc poszliśmy. W piątek. Po powrocie z Polan, bez względu na to, czy Polska jest, czy jej nie ma, czy była i czy jej nie będzie. I nawet jeżeli miałem w ostatnim czasie takie poczucie, że nie ma już żadnych miejsc, gdzie można by się ukryć, to my z eM. takie miejsce znaleźliśmy. I była to Dźwięko Działka. Szkoda, gdyby was to ominęło, szczególnie teraz, kiedy może nie być już Polski dla jednych, przy Jej istnieniu dla drugich. Takie mamy czasy, że Polska jest i jej nie ma jednocześnie. Na szczęście nie ma tych problemów Dźwięko Działka.

Kot mnie zadrapał, jak mu nieżywą ćmę niosłem na śniadanie. Ćma pod parapetem od godzin wieczornych leżała martwa. Nie powiem, do podłogi się przykleiła. Wraz z ćmą zmieniłbym i podłogę, ale nie ma, jak to mówią, za co jej zmienić. Więc ćmę dostarczyłem kotu, a podłogę zostawiłem. Mówią na mieście, że nie ma kota, pana Boga nie ma, ale ślady na duszy i ciele już tak. Są. Chociaż staram się nie wypowiadać na ten temat, bo mnie opiszą w lokalnej prasie. Wystarczy, że znam zabójczynię ciem, która jednym klaśnięciem, ćmę powala na podłogę. Od tego podłoga się klei, ale, jak to mówią, łatwiej pozbawić się ćmy niż zmienić całą podłogę. Dlatego idźcie na Dźwięko Działkę, spotkacie tam ćmy i zabójczynie ciem.

Od godzin wieczornych do samego rana na podłodze leży też Thomas Bernhard. Serce mnie od tego boli. Lekarze twierdzą, że jak serce przyspiesza, to życie się przez to nie wydłuża. Ciut nawet krótsze może się wydać w ostatecznym rozrachunku. Na ten temat też nie mam zdania. Potrzebuję czasu, żeby się do tego ustosunkować, innej perspektywy, żeby na to spojrzeć  i się nie pomylić. Tyle razy już się myliłem, że na koniec odnoszę wrażenie, że jedna pomyłka więcej może o czymś istotnym zadecydować. A nie chciałbym zdawać się tego lata na taką niewiadomą. Tego lata chciałbym się wygrzewać, bo nigdy nie wiadomo, czy następnego lata będą słońce, morze, góry i lasy.  No na pewno będzie Bernhard, bo jego już nie ma. Dlatego idźcie na Dźwięko Działkę, życie wam się wydłuży wbrew powszechnym opiniom lekarzy.

Mam to, co chciałem, a będę miał jeszcze więcej. Na blogu Michała Okońskiego, polecanym skądinąd przez Adama Muszkietę, autor przywołuje dość niejednoznaczną opowieść biblijną o talentach. Według niej Didier Deschamps i Robert Martinez są wygranymi, a Joachim Loew już nie. Mam wiele zastrzeżeń do biblijnych opowieści, ale do tej to już szczególnie. Owszem, moi znajomi mają np. talent do wyszukiwania  w lokalnych dyskontach niestworzonych produktów, nadających się do spożycia. Tak im się trafiło w życiu. Potrafią cierpliwie między półkami, kodami i cenami wyszukiwać kalifornijskie przyprawy, zakwasy, sery, owoce morza i to, jak mówią, za bezcen, które dla mnie nie istnieją, nawet gdy pojawiam się tam zaraz po nich. Chociaż ich nie śledzę przecież, a mógłbym, bo znamy się od dawna i nawet gdybym za nimi podążał krok w krok, to i tak nikt by się niczego nie domyślił.  Więc dlaczego miałoby tak być, że na koniec czasu i pół czasu oni dostaną jeszcze więcej wymyślnych potraw i przypraw z lokalnych dyskontów za bezcen, a mnie, który nic tam znaleźć nie może i to co znajdzie, zostanie odebrane? To chyba ktoś tutaj niekoniecznie dobrze spał, żeby taką egzotyczną prawdę stworzyć o panujących stosunkach na świecie. Dlatego idźcie na Dźwięko Działkę, bo tam te zasady nie obowiązują. Będzie wam dane.