Muzyka/Utwór: Hinterheim/les ondes secrètes

Tekst/wykonanie: Rafał Klan

Foto wykorzystane w grafice: cottonbro z Pexels

Ładnie tutaj,

umeblowanie jest ładne,

oświetlenie jest ładne,

książki z biblioteki, które przetrzymujesz na półkach są ładne,

ekran masz ładny

i ty (sam, sama) jesteś na tle tego wszystkiego,

(sam sama) jesteś ładny ładna i ładnie pachniesz.

Ale tutaj gdzie siedzimy wszystko się kołysze, wszystko się ugina, przechyla, kolebie, lampka wina ślizga się po stole, stół lepi się od wina, sałatki, wypełzają z naczyń, owoce, turlają się pod koła samochodów.

Nie można się do tego przyzwyczaić.

trzymasz się starej kanapy, żeby głowę trzymać w pionie, żeby głowę chronić przed czymkolwiek, na przykład przed kantem lepkiego od wina i sałatek stołu

trzymam się wszystkiego, by nie ześlizgnąć się, by noga się nie ześlizgnęła, by nie przebiła na wylot ściany lub – co gorsza – szyby, by nie pojawiła się na zewnątrz, by nikt jej się nie dziwił, by nikt nie zawiesił na niej flagi Polski lub innego kraju w stanie rozpadu

To pomieszczenie rozchodzi się w szwach.

Więc?

Spraszać, niekoniecznie, mówić całą prawdę, przemilczać, chować się za konwencje, obnażać się w miejscach publicznych, zadawać ostatecznie pytania czy rozmawiać byle głośno

Wszystko się kołysze, a teraz jeszcze rzęzi

Sny nocują w pomieszczeniu obok.

Pod jednym nakryciem nie ma nikogo.

Nie ma głów, nie ma oczu, rąk, nie ma oddechów.

już nigdy z nikim nie zatańczą,

z nikim nigdy nie zaśpiewają ulubionych piosenek

lub tych, które przez chwilę znajdują w nich uznanie,

jak choćby ten utwór, który próbują sobie przypomnieć.

W chwilach, kiedy, tego najbardziej potrzebują

Całkiem możliwe, że właśnie wtedy

Całkiem możliwe, że właśnie wtedy

Całkiem możliwe, że właśnie wtedy