W małych miasteczkach patriotyzm chyba jest właśnie tak postrzegany. Że stoją obok siebie major i porucznik, salutują sobie, przekazują popiersie Piłsudskiego. Wszystko w nieco podniosłym nastroju, bo panowie są już w takim wieku, że do piosenek Bayer Full nie będą sobie przecież podrygiwać. Zatem na stojąco, w mundurach, z Bogiem, honorem i ojczyzną na ustach.
I innego patriotyzmu w tym pokoleniu nie ma co szukać. Rozumiem, że panowie i pozostali wschowscy patrioci mają to już we krwi. Tak patrzą na świat i w ten sposób patriotyzm chcą szerzyć. Na baczność, robiąc do tego patriotyczne miny, odsłaniając kolejne tablice, zdobywając na to środki od Zarządu Powiatu, poświęcając na Jasnej Górze nowe sztandary na potrzeby nowych, patriotycznych bytów.
Ale to nie jest jedyny patriotyzm, który ostatnio objawił się na wschowskiej ziemi. Wschowskie protesty w ramach Strajku Kobiet i tekst Norberta Czechowskiego ,,Ja, Norbert, katolik, protestuję” pokazały, że można wygrywać patriotyzm na dźwiękach bardziej złożonych, niejednoznacznych, skomplikowanych, ale również krzykliwych i bardzo wyrazistych.
Oczywiście jest tak, że postawa seniorów jest nazywana patriotyzmem w czystej postaci, a pozostałe albo określa się zdradą (przypadek Norberta), albo sugeruje, że kto popiera protesty kobiet i ich hasła ten podczas mszy nie powinien przyjmować komunii świętej albo wywołuje się panikę, że będą szturmowane wschowskie kościoły (przypadek wschowskiego strajku kobiet).
Ten pierwszy patriotyzm wschowski, reprezentowany przez majora i porucznika, zdaje się nie mieć żadnych dylematów. Tutaj wszystko jest jasne i proste. Nie ma się nad czym zastanawiać. Polska i kościół i PiS – to jedno wielkie połączenie serca i rozumu. Tutaj już wszystko się wydarzyło. Historia się skończyła. Pozostaje jedynie modlić się, salutować i składać wiązanki kwiatów pod tablicami i pomnikami. Owszem, jest nudno, bo jak wszystko już wiadomo, jak role zostały rozpisane, to nic się w tym patriotyzmie już nie wydarzy. Właściwie można by już dzisiaj ułożyć się do grobów i oczekiwać paruzji. Bo wiadomo, że jak Jezus powtórnie przyjdzie po swoją oblubienicę, to oblubienica będzie się składała między innymi z członków Patriotycznej Sławy, Związku Piłsudczyków, lokalnych polityków i sympatyków Prawa i Sprawiedliwości oraz członków jedynego i prawdziwego pod słońcem Kościoła katolickiego. Reszta niech się przygląda i uczy.
Tak, zdaję sobie sprawę, że jest w tym opisie sporo przesady, ale nie dostrzegam w tej odmianie patriotyzmu niczego więcej. Nie mówię, że to jest postawa, nadająca się jedynie za muzealną szybę. Skądże. Mówię raczej, że zamyka patriotyzm do bardzo wąskiego kręgu gestów i werbalnych zaklęć i sama się za tą muzealną szybę pakuje.
Na szczęście nawet w tak małej społeczności, jaką jest Wschowa, nie jesteśmy skazani jedynie na tę formę. Bo okazuje się, że w wydaniu Norberta Czechowskiego i lokalnych protestów młodych kobiet spraw do załatwienia na świecie jest całkiem sporo. Pytań i wątpliwości jeszcze więcej. A rozwiązań ani widu, ani słychu. Być może – kto wie – za czterdzieści lat i Norbert i kobiety ze wschowskiego Strajku Kobiet będą wznosić pomniki i salutować sobie i zapiszą się do jakiegoś nowego patriotycznego bytu. Może. Kto wie. Ale póki co, ich postrzeganie patriotyzmu, to odważne i śmiałe wychodzenie poza zaklęty krąg wiązanek i rzeźbionych wizerunków Piłsudskiego.
To coś więcej niż pamiątkowe zdjęcia z popiersiem któregoś z wielkich Polaków. To głośne mówienie o tym, co dzisiaj budzi ich ogromne wątpliwości lub strach. Ten patriotyzm, to umiejętność wyrażania swoich emocji, poważnych dylematów, poglądów i opinii. To nie jest postawa, która zamiata to wszystko pod dywan, wierząc, że popiersie Piłsudskiego zrodzi w lokalnej społeczności Nowy Patriotyzm. Nie, to raczej intuicja, że można bez tych wszystkich symboli, do których jesteśmy przyzwyczajeni, swój patriotyzm prezentować zupełnie inaczej. W dyskusji, w szczerych (nieco długich) tekstach, na ulicach, z transparentami w rękach, dając wszystkim do zrozumienia, że nawet w takim małym miasteczku może być pod tym względem (patriotycznym względem) bardziej kolorowo i nie tak smętnie.
Dodatkowe materiały:
Tekst Norberta Czechowskiego:
https://zw.pl/news/ja-norbert-katolik–protestuje-,143977
Wschowski Strajk Kobiet:
https://rklanblog.wordpress.com/2020/10/27/to-jest-wojna-wschowski-strajk-kobiet/
Wręczenie popiersia Piłsudskiego:
Sprawozdanie Zarządu Powiatu, w którym mowa jest o dofinansowaniu tablicy pamiątkowej wschowskim piłsudczykom
Prezes HZZ odznaczony przez Związek Piłsudczyków RP podczas 75 rocznicy HZZ Osowa Sień we wrześniu 2020 roku
bezgrunt 
Myślę, że był to bardzo potrzebny tekst, dziękuję za niego.
I strasznie pozytywny. Ten komunistyczny patriotyzm obecnie zdycha i to zdychanie ostatnio przyspiesza. To jak pis, narodowcy i wiele patologicznych organizacji obrzydzili nam to słowo jest z jednej strony smutne, ale z drugiej zmusza nas do poszukiwania innej aktywności wyrażającej miłość do Ojczyzny. I ta miłość jest taka ludzka, normalna, chcemy po prostu, aby nam się tutaj dobrze żyło. I patrząc na zaangażowanie, zwłaszcza młodych, ludzi, niebawem będzie żyło się nam lepiej.
PolubieniePolubione przez 1 osoba
Dziękuję. Myślę, że dla jednych pozytywny, dla innych przeciwnie. Jak w życiu. Mnie właśnie zastanawia, czy rzeczywiście w takich miasteczkach, jak Wschowa patriotyzm majora i porucznika jest potrzebą serca. Może jest i może jest na to zapotrzebowanie. Co nie zmienia faktu, że istnieją tutaj inne formy patriotyzmu i że one również są z potrzeby serca. Też myślę, że są archaiczne, pradawne, sięgające czasów tak odległych, że nikt o nich nie pamięta, ale z drugiej strony myślę sobie, że wbrew pozorom praktykują ten patriotyzm ludzie co by nie mówić sukcesu – prezes HZZ i dyrektor MZW, ludzie na świeczniku, w centrum uwagi. Do których, jak ogłoszą taką imprezę, gotowe są zjechać media i napisać o tym.
PolubieniePolubienie